سرعت

سرعت اهمیت دارد، زیرا این‌که همهٔ ما ابدیت را در کجا سپری می‌کنیم، در همین مدت کوتاهی که آن را «زندگی» می‌نامیم تعیین می‌شود. کلام خدا می‌گوید که خدا نسبت به ما صبور است؛ او نمی‌خواهد کسی هلاک شود، بلکه می‌خواهد همه توبه کنند و از او پیروی نمایند. خدا به ما فرصت بیشتری می‌دهد، زیرا می‌داند برای انجام همهٔ کارهایی که ما را به آن‌ها فراخوانده و رساندن پیام به همهٔ کسانی که ما را نزد آنان فرستاده است، تنها وقت کوتاهی داریم. برای آن‌که عیسی را نزدیک‌تر پیروی کنیم، باید با شتاب بیشتری در پی مردم او برویم. نمی‌توانیم وقت را بیهوده از دست بدهیم؛ باید سرعت خود را افزایش دهیم.

اگرچه کلیسا از هر زمان دیگری بزرگ‌تر شده و سهم بیشتری از جمعیت جهان را دربر می‌گیرد، هنوز نمی‌توانیم با سرعت رشد جمعیت همگام شویم. یعنی امروز شمار مردم گمشده‌ای که زنده اند، از هر زمان دیگری بیشتر است. این وضعیت پذیرفتنی نیست. به همین دلیل، شاگردسازیِ تکثیرکننده بسیار مهم است.

درصد شاگردانی که به‌گونهٔ منظم تکثیر می‌شوند، اهمیت بسیار زیادی دارد. برای روشن‌شدن این موضوع، نمونه‌ای را در یک دورهٔ ده‌ساله بررسی کنیم.

فرض کنید با یک شاگرد آغاز می‌کنید که هر ۱۸ ماه یک شاگرد جدید می‌سازد. شاگردان جدید نیز همین کار را انجام می‌دهند. پس از ده سال، ۶۴ شاگرد خواهید داشت.

اما اگر همان شاگرد و شاگردان جدید هر ۴ ماه یک شاگرد بسازند، پس از ده سال بیش از یک میلیارد شاگرد خواهید داشت. به‌عبارت دیگر، در یک دورهٔ ده‌ساله، کاهش میانگین زمان تکثیر از ۱۸ ماه به ۴ ماه تنها نتیجه را چهار و نیم برابر سریع‌تر نمی‌سازد، بلکه آن را بیش از ۱۵ میلیون برابر سریع‌تر می‌سازد.

این امر ممکن است، زیرا نخستین کاری که شاگرد جدید باید انجام دهد، شریک ساختن آموخته‌هایش با دیگران است. یعنی به‌محض آن‌که به ایمان می‌رسد، می‌تواند شخص دیگری را به‌سوی مسیح هدایت کند. اگر شاگردان در تمام روند بلوغ، الگوی پاسخگویی دوجانبه را برای اطاعت و شریک ساختن آنچه می‌آموزند ادامه دهند، این الگو نیز دوام خواهد یافت.