بخشی از دو کلیسا

عیسی به پیروان خود دستور داد که پیوسته خانواده‌های روحانی جدیدی را آغاز کنند، به آنان کمک کنند تا بیشتر شبیه عیسی شوند و بیاموزند که چگونه خانواده‌های روحانی جدید دیگری را نیز آغاز کنند. پس این دو کار چگونه با هم انجام می‌شوند؟ چگونه می‌توانیم هم بخشی از یک کلیسا باشیم و هم‌زمان کلیساهای جدیدی را آغاز کنیم؟

در کلام خدا می‌آموزیم که نقشهٔ کامل او این است که ما به‌عنوان یک خانوادهٔ روحانی زندگی کنیم. کتاب مقدس از این خانواده به‌عنوان کلیسا در سه شکل سخن می‌گوید:

• کلیسای جهانی -- گردهمایی همهٔ ایماندارانی که در گذشته بوده‌اند، اکنون هستند و در آینده خواهند بود.
• کلیسای منطقه‌ای یا شهری -- گردهمایی همهٔ ایمانداران یک شهر یا بخشی از یک کشور.
• کلیسای ساده -- گردهمایی ایماندارانی که در یک گروه کوچک، مثلاً در یک ساختمان یا خانه، با هم جمع می‌شوند.

یک کلیسای ساده را تصور کنید که از چهار خانواده تشکیل شده است. این کلیسای بنیادی همان خانواده‌ای است که این خانواده‌ها زندگی خود را با آن شریک می‌سازند؛ برادران و خواهرانی که یکدیگر را به محبت و کارهای نیک تشویق می‌کنند. اکنون تصور کنید که هر یک از چهار زوج برای آغاز یک خانوادهٔ روحانی جدید تلاش می‌کنند. آنان مانند اعضای عادی خانوادهٔ گروه کوچک خود در آن شرکت نمی‌کنند، بلکه برای آغاز و رشد خانوادهٔ روحانی جدید، الگو نشان می‌دهند و کمک می‌کنند. به این ترتیب، از یک کلیسای ساده، چهار کلیسای جدید هم‌زمان آغاز می‌شود.

این نمونه‌ای است از سرعتی که خدا می‌تواند خانوادهٔ خود را رشد دهد. کلیسا از این راه می‌تواند سرعت خود را افزایش دهد.

پس وقتی همهٔ این کلیساها رشد می‌کنند و کلیساهای جدیدی را آغاز می‌کنند که آن‌ها نیز کلیساهای جدید دیگری را آغاز می‌کنند، چه اتفاقی می‌افتد؟ چگونه با هم پیوسته می‌مانند؟ چگونه به‌عنوان یک خانوادهٔ روحانی گسترده با هم زندگی می‌کنند؟ پاسخ این است که همهٔ این کلیساهای ساده مانند حجره‌های یک بدن در حال رشد اند. آنان به یکدیگر وصل می‌شوند و شبکه‌ای را تشکیل می‌دهند که به‌عنوان یک کلیسای شهری یا منطقه‌ای عمل می‌کند. این کلیساها با یکدیگر پیوند دارند. آنان دی‌ان‌ای روحانی مشترک دارند و همه از همان خانوادهٔ نخستینِ تکثیرکننده پدید آمده‌اند. اکنون با اندکی راهنمایی، به‌عنوان یک بدن بزرگ‌تر گرد هم می‌آیند تا کارهای بیشتری انجام دهند.